Yaşamımdan dökülen kelimeler

    Satmışım bu dünyanın anasını ama alanı yok. Hiç satmıyor. Herkes kendi dünyasında kim ne yapsın günlük bir zevki. İçmişim dostum kafam yerinde, hoştur sohbetim sana karşı. Üzmem bilesin zaten sebebim yok kimseyi üzmeye.  Yine bir kimsesizlik anındaki uykusuzluğu oynuyorum mekansız tiyatromda. Ne yana baksam hiçsizliğin ortasındayım. Oyun çok perde fakat tek kişilik. Oyuncu benim, izleyen benim ve yazarıda benim bu oyunun. Kapalı gişeyim sanki. Kapattım kapılarımı seyircilere, hep aynı düşüncelerin eseri gibiyim. Yüzler, gülüşler farklı fakat düşler aynı.  Bu oyunumda akşam matinesi çalıyorum. Eski bir plak koymuşum uzaktan geliyor sesi. Ne çaldığını değil sadece tınısı dinliyorum. Dinledikçe kendimi rüyada geçen bir anı gibi hissediyorum : gerçekleşmeyi bekleyen fakat anlamsız zamanda gelen.  Zamanın en kuytu köşesinde, en berrak vaktinde yürüyorum oyunumda. Etrafımda yeşil ağaçlar ve burada ötüşen kuşların gizemleri var. Yürüyorum. Arka...

As i discovered one of the best joy of life over the years, i have been collecting some of those sweet ones from a while since then. of course i am talking about " Alcohols". there are some missing products (some of them are in Adana) but gonna be well & more soon. I will add some local & homemade drinks in near future.  for now i enjoy this moment : the oldest & most expensive one is "Sarajishvili XO cognac" ... 

Boğulmuşum. Bilmiyorum nasıl oldu fakat boğulmuşum. Bir süredir nefes almadan, alamadan, durmadan ve yorgunluk bilmeden boğulmuşum. Farkına varmaya dahi yetecek zaman kavramı içerisinde boğulmuşum. Kimi zaman sessiz ve kimsesiz uzun boğuşmalarda yitirmişim hoş kokan dostluk masalarını. Her zaman masa doludur oysaki. Gelsin rakılar gitsin hüzünler. Arkadan gelen “Akşam oldu hüzünlendim yine ben” melodisi ile bir efkar basar yerli yersiz bütün anılar dökülür ortaya ama sandalyelerden en az birisi hep eksiktir. Bazende bir kaçı fakat gönüller hep birdir bu uğurda. İşte bu masaların ve muhabbetlerin özleminde boğulmuşum. Elini uzatsan sanki dokunacak gibisin ama boğulmuşsun bir kere. Sıcağında boğulmuşum mis kokulu, anne şefkatli yemeklerin. Eski usul tenekelerden ocak yapıp,evin avlusunda  altına odun ateşi besleyerek tavada kızartılan patates, soğan, domates karışımının tadı kalmış damağımda. Ne zaman bir ateş kokusu duysam , aklıma gelir özel baharatlı ve sevgi ile pişi...

Şiddetli bir sarsıntı ile uyandım karanlığın içinden ve aniden bir anons sesi duydum. “Sayın yolcularımız bulunduğumuz yükseklikteki hava koşullarından dolayı lütfen yerlerinize oturup kemerlerinizi bağlayınız teşekkür ederiz!” sesi ile irkildim bir anda. Sesi narin ince ve rahatlatıcı olsa da sanki içime bir huzursuzluk verdi. Yolcular kısa sürer diye hiç oralı olmadan yürüyordu koridorda. Sarsıntıların ardı kesilmiyordu ve hemen yanımdaki koridorda yürüyen orta yaşlı bir bayanın şiddetli sarsıntıdan dolayı yere düştüğünü gören yolcular telaşlanmaya başladı. Hafta başında gelmiştim. Sabah iş yerine gidip hiç ummadan gece yarısı uçakta bulmuştum kendimi. Yaklaşık 10 saat uçak yolculuğundan sonra varmıştım Güney Kore. İlk kez uzak bir yolculuk ile uzak diyarlara gelmiştim. Çok heyecanlıydım. Hemen sıcak bir karşılama hissettim. Yüzümde gülümseme vardı yersizce. Iki gün içerisinde bitirmiştim işimi. Daha sonra başkente gelip gezdim. Yaklaşık iki gün boyunca yürüyerek karıştır şehir ...

Lately i have discovered new band from Poland. They cover their face by mask to point out their music and not to be popular by their face! give them a try,  mostly you ll like it...

1. You automatically take off your shoes when entering a house. 2. You’ve tried all the types of street food Istanbul offers: corn, stuffed mussels, chickpeas on rice, nuts, pomegranate juice, popcorn... 3. Not a day goes by without drinking at least one çay (tea). If it does, you feel weird about it. 4. Friends don’t invite you to their homes for dinner, but for breakfast. 5. You know the name of the guy at the bakkal (corner store) on your street. 6. Everything is çok (very): çok güzel, çok iyi, çok ayıp... 7. You have started to answer questions by repeating the answer (evet, evet; var, var; hayır, hayır; yok, yok). 8. You’ve forgotten what it means to recycle. 9. You no longer hear the honking of car horns. 10. You know there is always traffic in Istanbul: the question is whether there is traffic or A LOT of traffic. 11. You know you’ll find a portrait of Atatürk everywhere you go...

A new song from Imany :)

Banaişbul.com adlı siteden okuduğum bir makale;  İnternette rutin dolaşmalarımı yaparken Quora’nın Kariyer Tavsiyesi bölümünde bir kullanıcının bir soruya verdiği harika cevabı gördüm. Soru şuydu:  Şu an bana verebileceğiniz ve 5 yıl içerisinde işime çok yarayacak öneriler nelerdir?  Bu konu aslında daha önce çok yazıldı ve tartışıldı. Yani bir kişinin geçmişe dönme ihtimali olsaydı neyi farklı yapardı? 30 yaşına gelmiş ve kariyerinde ilerlemiş bir kişi, 23 yaşındaki kendisine nasıl tavsiyelerde bulunurdu? Hep yaptığı hangi şeyi durdurmak, hiç yapmadığı neyi başlatmak isterdi? İşte cevaplar da bunun üzerine şekillenmişti. Verilen onlarca cevabın içerisinde 8.600 oy alarak sıyrılan güzel bir yazı vardı. Başlığı şuydu: “Şimdiki Aklım Olsaydı 23 Yaşıma Şunları Tavsiye Ederdim”. Bu güzel yazıyı Türkçe’ye çevirip sizlerle paylaşmak istedim. İşte kullanıcının “23 yaşımdaki halime vereceğim tavsiyeler” başlıklı cevabı. Emin olun okuduğunuzda siz de hak vereceksiniz. N...

Yine bir tren yolculuğuna başladım. Bu kez kendi ülkemde değil. Fransadayım. Grenoble-Paris arasında gidiyorum. Grenoble gayet güzel bir şehir imiş. İyi ki gelmişim. Sabah uyandığımda aslında Marsilya ya gidicektim. Eurolines şirketinin hiç bir ofis i açık değildi. Benide almadı kaptan otobüse. Ama iyi sövdüm ibneye. Neyse daha sonra trene atlayıp Grenoble şehrine geldim. Önce biraz tırstım çünkü yağmur yağıyordu ve bende aslında niyetsiz geldim birazda. Paris e gidiş biletimi aldıktan sonra hemen şehre attım kendimi. Şehre yukardan bakılan tepeye doğru yola koyuldum. Yolda yağmur durmuyor bende zaten yorgunum. Sırtımda iki adet çanta ve kamera var. Öncelikle hemen bir yer bulup yemek yiyelim dedik. Her zaman ki gibi her yerde bulabileceğin gibi burada da türk kebab J bulduk. Ulen bir de acil ihtiyaç molası zamanı gelmezmi. Herhalde bir ümit, adam akıllı tuvalet buluruz diye ama biliyordum durumu kötü olacağını, türk fastfood a giriş yaptık. Baktım ki ekranda TRT türk kanalı açık. H...

En son okuduğum kitap... Gayet iyi kurgulanmış ve okumaya değer bir kitap. Zaten sonunda çok şaşıracağınız bir şekilde kurgulanmış. Felsefe okuyanların biraz kafa dağıtacağı ve felsefe ile ilgilenenlerin hoşuna gideceği bir kitap. Kitapta gerçek bölümlerde var. Kitaptaki bir çok karekter gerçekten yaşamış ve bazı olaylar gerçektende başlarından geçmiş.

Ya sende nasıl bir ses var Imany, hem hüzünlü hem de huzur verici... What kind of voice you have Imany!!! sorrowfull and peacefull.... )

Bobiler.org a teşekkür ederek...

Yorgunluktan elimin tuttuğu kalemle yazıyorum bu kelimleri soğuk bir gecenin en kalabalığında.gözümde birikmiş, yatakla sevişeceğim zamanların düşü. Saçlarımın en kabarık ve karmakarışık hali ile düşünmekteyim. Saatler öncesi geliyor aklıma. Gecenin koynundan gelen bir mavi trenin rayları üzerinde yürümekteydim. Sonsuzluğa doğru uzanıyordu. Geliyordu,gelişlerimin şehrine. Mavi trenin arkasına düşlerimle bağlanmış olan yanlızlık vagonları , bir umut taşıyordu bütün yalanlara melhem olsun diye. Bekliyordum başlangıç istasyonunda bekleyişimi. Geç kaldı biraz. Belkide rotar yaptı hüznüm başkentinde ,belkide bana kırıldı, kızdırdım onu en son ki cümlemin bütün yanlığı ile. Saaat gecenin ben vakitleri ve ben hala beklemekteyim,bütün düşlerimin saf maviliği ile. Belki bir an gelir diye , bekleyişim... Eserim 25/02/2008 00:36 y.e yurdu eskişehir